Friday, March 10, 2006

فرمان

والي او د ولايتي شورا مشر له ډېرې غوسې له خپلې چوكۍ پاڅېد او د ولايتي شورا ناستو غړو ته په لوړ غږ په خبرو ګډ شو :

- نور نو زما د زغم كاسه اخر ته رسېدلې ، كه دا چورتالان همداسې ګډ وي ، له دې ولايته به ياغيستان جوړ شي .

مستوفي په خبرو كې ورولوېد :

- څه چاره په كار ده ؟

د امنيې قوماندان وويل :

- چاره دا ده چې په غلو دې نور رحم ونه شي .

ټولو په يوه ساه وويل :

- خود ، په غلو رحم بايد ونه شي .

د زراعت د رئيس دې پوښتنې ټول حيران كړل :

- غل كه هر څوك او هر چا پورې تړلى وي ؟

والي ژر ځواب وركړ :

- خامخا ! عداالت بايد وساتل شي .

د پوهنتون رئيس نيوكه وكړه :

- تېركال ( 6 ) غله معاف شول ، دا ټول په موږه چارواكو پورې تړلي وو ، د چا اوښي وو ، د چا د تره زوى ، د چا وراره … .

والي يې په غوسه خبرې پرې كړې .

- نور نو په هېچا رحم نه كوم ، همدې بې عدالتۍ خو ټول ښار په غلو اړولى ، دا ځل كه ما هم په غلا ونيسئ ، لاس مې بايد پرې شي .

بيا يې د څارندوى قوماندان ته مخ واړاوه او ويې پوښت :

- څومره د غلا پېښې راجستر شوي ؟

قوماندان په بيړه ځواب وركړ :

- صاحب ! يوازې په تېره مياشت كې ( 900 ) .

والي له غوسې سور واوښت او چيغه يې كړه :

- د خداى لپاره ( 900 ) ، … نور نو ځمكه ځاى نه راكوي .

بيا يې په لوړ غږ امر وكړ :

- بس چې داسې ده ، نور نو بايد سخت مقررات وضع شي .

د محكمې رئيس لاس پورته كړ :

- صاحب ! كه قوماندان صاحب فعال شي د ( 900 ) په ځاى به ( 1800 ) غله ونيسي او بيا له ما نه په همدې مېز ( 1800 ) پرېكړي لاسونه وغواړه .

په والي دا وړانديز ډېر ښه ولګېد :

- ښه وړانديز دى ، دا يې يوازېنۍ لار ده ، بيا دې نو څوك نر شي او غلا دې وكړي .

د والي خبره لا بشپړه شوې نه وه چې د ښار د امنيتي حوزو مشر د ولايتي شورا غونډې ته راننوت .

د هغه ناببره راتګ د شورا ټول غړي حيران كړل .

والي سمدلاسه وپوښت :

- څه خبره ده ؟

په كراره يې ځواب وركړ :

- صاحب ! په يادولو يې د يوه پوليس په توګه شرمېږم .

والي په غوسه شو :

- خبره مه شاربه ! وايه څه ټكه رالوېدلې ده ؟

د حوزو مشر غلي شان له خولې ووتل :

- ستاسې موټر پټ شوى دى .

دې خبرې د ناستو كسانو په منځ كې عجيبه غوغا جوړه كړه ، ټول يو بل ته ځير شول او د هر يو له خولې په حيرانتيا ووتل :

- د والي صاحب موټر !؟

- د والي صاحب موټر !؟

- د والي صاحب موټر !؟

د والي او د هغه د موټر كلمه د هر يوه په خوله څو ځله راغله او لاړه .

خو له والي بې اختياره چېغه ووتله :

- زما موټر !

بيا يې په شړك مېز وواهه ، خو لږ وروسته په كراره شو .

- كه موږ همداسې اوده يو ، ما به هم درنه زما د موټر په څېر ژوندى وتښتوي .

د والي مرستيال چې د ولايتي شورا مرستيال هم و ، دستي پاڅېد او په احساساتي توګه يې وړانديز وكړ :

صاحب ! نور نو رحم په تاخچه كې كېږدئ !

والي پوښتنه وكړه :

- نو څه وكړم ؟

مرستيال غوښتل ځواب وركړي خو مستوفي ترې ړومبى شو .

- صاحب ! فرمان وليكئ چې له غلو دې د لاس سره يوځاى پښه هم پرې شي .

ښاروال پسې زياته كړه :

- او په فرمان كې ستاسو د موټر تښتوونكي ته ځانګړې ماده وركړئ .

د محكمې رئيس يې په تاييد وويل :

- ستاسو د موټر له تښتوونكي دې ، په لاس او پښې سربېره پوزه هم پرې شي .

ښاروال بيا په خبرو كې ورولوېد :

- له پوزې سره د غوږ لږه برخه هم .

والي ته وړاندېزونو خورا خوند وركړ :

- بس چې داسې ونه كړم ولا چې ما او زما موټر څه چې ټول له ښځو سره بونځي ، غله ډېر زړه ور شوي دي چې سخته وېره ونه ويني ، ولاكه لارې ته راشي .

د والي له دې خبرې سره ټول له ځايه راولاړ شول چې غونډه خوره اعلان كړي . د محكمې رئيس لاس پورته كړ .

- بس يوه د خير دوعا ، زه همدا اوس دا فرمان شرعي كوم او په والي صاحب يې دستخطوم .

ده لا دا خبره غزوله چې ناببره د جرايمو مشر خبر راوړ :

- صاحب ! والي صاحب ! موټر پيدا شو .

والي ژر وپوښت :

- رښتيا !؟ كله ؟

د جرايمو مشر ځواب وركړ :

- همدا اوس په همدې شېبه كې تېلفوني خبر راغى .

والي په خندا شو :

- د غلو غوږونه څومره لېرې اوري ، د فرمان يې بيا دومره په بيړه واورېدل .

بيا يې پسې زياته كړه :

- ښه ! غل مو ونيو ؟

ځواب يې وركړ .

- هو صاحب !

والي پوښتنه وكړه :

- اّفرين ! څه مو پر وكړل ؟

د جرايمو مشر ورو شان ځواب وركړ :

- صاحب ! خوشې مو كړ :

والي حيران شو :

- غل مو خوشې كړ ؟

بيا يې په غوسې چيغه كړه :

- نه ، نه ! د هغه بايد لاس ، پښه ، پوزه او غوږ پرې شي .

د پوليسو قوماندان مخ ور واړاوه :

- والي صاحب ! نور هر څه ما ته پرېږده ، چا چې خوشې كړى بېرته به يې راپيدا كوي او كه نه ولا چې ستا فرمان مې په هماغه نه وي پلى كړى .

خو د جناياتو د مشر دې خبرې د هغه په زړه يخې اوبه وشيندلې .

- صاحب ! غل ستا خپل زوى دى .

د دې خبرې په اوريدو ټول كسان حيران شول او په غونډه كې لوى سكوت راغى ، خو والي په ورو دغه سكوت مات كړ .

- اى مهربانه خدايه ! ښه دى چې فرمان مې نه دى امضاء كړى .

د محكمې رئيس په غوړه مالۍ وويل :

- جنابه محكمه خو دومره بېده نه ده ، پوهېږئ چې لېونيان د خداى له ډېرو فرمانونو معاف دي ، نو بنده لا كومه مولۍ ده ؟

والي موسكى شو :

- ښه شوې رئيس صاحب ! چې تاسو شاهدي وركړه ، زما د زوى په ماغزو كې په رښتيا هم خلل دى ، كه يې موټر له ليكې اړولى واى ، بيا يې نه صاحب كېدم .

بيا يې لاسونه لپه كړل :

- اوس به ټول يوه دوعا وكړو ، خداى دې ټولو غلو ته د نيكۍ هدايت وكړي .

ناستو كسانو په يوه خوله وويل :

- اّمين .

بيا يې د محكمې رئيس ته مخ ور واړاوه او لارښوونه يې وكړه :

- په دې مياشت كې هم له دې فرمانه تېر شه ! دا دوعا كافي ده .



براتسلاو – سلواكيا

د 2004 ميلادي كال د جنوري 5

0 Comments:

Post a Comment

<< Home