Thursday, March 09, 2006

شیرو خط

لوبغاړي :

ولسوال : (ځوان ږیرور ملا)
لومړې عارض
دوهم عارض
عسکر
قاضی
ځاي
دولسوال د کار خونه ده،ولسوال د لوي میز تر شا ناست دي . د ناستو ټولوکسانو څپلۍ او بوټان ددوازې مخې ته ویستل شوی؛ توف دانۍ د میز په سر ایښې ده ،ولسوال په داسي حال کې چې تسپې اړوی ،کله کله توف دانۍ ته لاړې هم غورزوی،له ځانه سره په خبرو ګډ دي .

ولسوال : یره دا مخلوق چې په سوټي لاری ته رانشي ولاکه یې د چا پلارپه وعظ او نصيحت سمي لارې ته سم کړي .
په دې شيبه کې یو تن عارض دي خونې ته راننوزي .

لومړي عارض :
سلام علیکم ولسوال صاحب !!!
ولــــسوال :
وعلیکم ! څه ټکه درباندې رالویدلې چې خوله دې داسي ورانه دي ؟
لومړي عارض :
صاحب ! ګاونډي مې له پلار او نیکونو نه په راپاتې ځمکې دعوا کړي ،که می دادوانه وري ،سړي رانه قتل کیږي :
ولسوال :
ښه ،دا زمري څوک دي چی په وهلووهلو یی درته ګيدړ کړم ،څنګه زما په ولسوالۍ کې په پردیوځمکو دعوا کوي، له لږ تعامل وروسته ،... تاسره دې ځمکو څه اسناد شته ؟
عارض :
له جيبه قواله راباسي او د ولسوال پر میز یې ږدی .
لمړي عارض :
دادي صاحب ! دادامیر عبدالرحمن خان دوختو قوالی دي .
ولسوال :
امیر عبدالرحمن خان یې لا څوک دي؟پخواني خانان پریږده اوسنی خانان یادوه .


لمړي عارض :
بس خو کوم پاچا به و صاحب ! هغه ستدره دې نه ده اوریدلی : شاه عبدالرحمنه زوروره دشاغسي کلا دي ولې ورانوله ... نور یې نو څه پیژنم ... زه هم تا غوندی ناپړی او نا خوانه سړي یم .

ولسوال :
(په غوسه ) څه دي وویل ؟

لمړي عارض :
( په وارخطایي اوبیره) صاحب قربان دي شم هسی می له خولی خبره ووتله

ولسوال :
زه نا پړی یم !؟ دلته چی فاکولته پاس راشي ولاکه دا لانجې داسې حل کړي لکه زه

لمړي عارض :
خدای دي ولسوالۍ تل تر کله بر قراره لره

ولسوال :
زه ریښتیا هم ناخوانه یم،خو له نیکونو او پلرو راته دا ملکې په میراث پاتي ده او دا لانجی چې د هماغو ملکانو په دود حل نه کړي ولاکه یې د چا پلار حل کړي .

لمړي عارض :
بس صاحب تاسوته مي ځان درسپارلي،اول د خدای هیله او بیا تاسو ته چې له دې ظالمه مې خلاص کړئ ، غریب سړی یم

ولسوال :
بس ماته یې پریږده چې پاس په ونه کې راځوړند نه کړم کله یې پریږدم،څنګه په پردیو ځمکو زما په ولسوالۍ کې څوک دعوا کوي .

په دی شیبه کې دوهم عارض راننوزي

دوهم عارض :
سلام علیکم صاحب ! دا صاحب درواغ وایي ،دا قوالې ټولې درواغ دي ،زه صاحب د شیرعلی خان پاچا نه په شمار شمیرلي څلور قوالې لرم ،دې ظالم څوکاله زما په ځمکه ګیډه اچولې .

قوالې وراچوي
ولسوال :
لمړي عارض ته مخ ورواړوي ... په حیرانتیا ... دا خو هم قوالي لري ... شیرعلی خان لاڅوک دي

دوهم عارض :
د عبدالرحمن خان تره او تربور

ولسوال :
دا تربګنۍ لادهغه وخت راپاتي ده ،او اوس یې په ما غوڅوي ... ښه نو اوس په چا باور وکړم

لمړي عارض :
په لوړغږ په ما صاحب

دوهم عارض :
په ما صاحب

لومړي عارض :
قسم خورم

دوهم عارض :
زه هم قسم خورم

ولسوال :
( په قهر) بس ،بس ... خو مو داسي حیران کړه لکه زه چې مو حیران کړم
قاضی ته مخ ورواړوي : قاضي صاحب ! ته په کې څه وایي څوک په حق دي

قاضی :
صاحب ! دا ولا سخته ده ... اوس دې دواړه اسناد پریږدی ،په دواړو به غور وکړو،خودا ډیر وخت نیسې

ولسوال :
زما له مردم آزاری ډیر بد راځی ،څه بله لار نه لري چې ژر یې فیصله کړو

قاضی :
(په حیرانتیا) بله چاره!؟



ولسوال :
(په قهر) بس دچې نه پوهیږي،غلي شه او ماته یې پریږده ( له ځانه سره ) زه هغه اولسوال نه یم چې دسات (ساعت) په کار ورځ او د ورځ په کار میاشت او د میاشتي کلونه اړوم، زما کارونه چټ پټ دي .
عارضینو ته یې مخ کړي ... زما فیصله درته منظوره ده ؟

عارضین :
( دواړه په ګډه) هو صاحب !

ولسوال له جیبه میده روپۍ راوباسي ،ژرله دواړو وپوښتي :

ولسوال :
شیر که خط!؟

عارضین غلي شي

ولسوال په زوره بیا:
شیر که خط

لمړي عارض :
ضرور یو څه ووایم

ولسوال :
بابا،ضرور چې لانجه مو چټاپټ غوڅه کړم، ... زه د نن کار سبا ته نه پریږدم

دوهم عارض :
( ناببره چیغه کړي ) شـــــــــــیــــــــــــــــــــر

لومړي عارض :
خــــــــــــــــــــــط

ولسوال روپۍ پورته فضا ته وغورزوي او چیغه کړي : خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــط. .... بس ځمکه د خط ورسیده د خیر دعا به وکړو.


پــــــــــــــــــاي

0 Comments:

Post a Comment

<< Home