Thursday, March 09, 2006

پــــــــــنـــــــــــــډ او نری


لوبغاړي :

۱ـ نری (په زړه دریشی ،بوټانو ... ... کې )
۲ـ پنډ ( مفشن په عصري لباس کې )
۳ـ وږمه ( د نری ماندینه)
۴ـ اشرف ( دنری زوی)
د هوایي ډګر دالوتکو د الوتنی د انتظار سالون دی . په داسی حال کې چې د نري د زوي او ماندیني په لاس کې واړه او لوي بکسونه دي او د الوتکی د پرواز اعلان ته انتظار باسی .... .... یو بل تن ( پنډ) خورا مفشن او دیپلومات بکس په لاس کې دی راننوځی، پنډ د نری په لیدو له لیری :
پڼډ :
او ،هو! زرجانه اشنا ! ... ... دا ته له کومه ؟... ... هی ! هی! څومره اوړي او ژمي تیر شول ... ...
نری :
( هیښ پیښ د حیرانتیا په ډول ) ... اوه ! سبحان الله ! مرجانه اشنا ! زما د کوچنیوالی دوسته !... ... ته څنګه راپیښ شوی ... دا څه وینم دا ته یي !؟
( دواړه دری څلور ځلی یو بل ته ورغاړي وځي اویوبل په لیدوخوشحاله اوحیرانیږي .) نري دښکلوونه وروسته:
- انډیوال جانه ! ... ستا لیده زما د تصوره ډیر لیری ؤ... او ځان باید ملامت هم ونه بولم . ځکه په وطن څه حال تیرشو !! ؟ اه ربه !د قدرتونودي جار شم ،هماغسی ښایسته وی لکه چی وی . هماغسی ډولی یی لکه چی وی . که ریښتیا درته ووایم . ... ... هیڅ بدلون دي نه دی کړی . هماغه پرونی هلک یی ... دخدای فضل درباندی شوی،په غوښه یی هم ښه اباد کړی یی ای ،هی ! ... نه لکه زه ویښتان می سپین او غوښه می رانه پاکه غمونووړی ده . ښه وایه ! څه حال؟ څه احوال ؟ شتمن خو منم چی یی . واده دی کړی ... دا (ماندینی ته اشاره کوی) زما ماندینه ده ... اشرفه ! کاکا ته دي سلام وکړه !... وږمی مه شرمیږه ! ... دا می د ښوونځی دوست دی .... اشرفه! کاکا ته دي سلام وکړه! ... ای څه وختونه ؤ ... په یاد خو دي دي ... ته یی په ښوونځی کې ملانصرالدین او زه یی شیخ چلي بللم،او لکه دا ټولی خبری ریښتیا هم شوی ... ریښتیا چی مانه هر وخت په چُرتونو کې هګۍ ماتی وي کله چې دپاچاهی پع تخت کیښتم او کله بیا ګداشم ریښتیا ده زمانه همداسی ده .
اشرف : ابا ! تاسی دواړو کې څوک لایق وه؟

نری ( اسویلی) څه کوی زویه !؟ خودومره درته وایم چی ما دښوونځی په دوران کې شپه او ورځ درس ویلی دی او دخدای په برکت چارانه نمره نه ده وړی . څنګه دوسته داسی نه وه !؟ دورغ خو به نه ویلی ؟
پنډ: دي ریښتیا چی شوخ وه خو لایق هم وه ....

اشرف : او کاکا می ؟
نری : کاکا دی څه کوی؟کاکا دي ما غوندی دوستان لرل ما درس وایه ،هغه ددواړو بس وه . کاکا دي داسی سړی مه بوله ! هغه بیل سړی وه داسی هم شوی چی یوه نیمه پارچه یی هم لیکلی ( بیا پنډ ته مخ راګرځوی) خفه کیږه ! مه اشنا ! خبره درباندی نه وځی ... ... هسی می د زوی زمونږ تیر تاریخ ته تلوسه وه .
پنډ له اوږده ځنډ نه وروسته : ښه وایه ! دوسته زاړه یادونه څه کوی د اوس خبری کوه ! ... ژوند دي څنګه دی؟ چیری کار کوی؟څه مکافات دي په دا دومره وخت کې لیدلی دي . د کومو بستونو مزه دي څکلی که نه ؟
نری : ای دوسته! د مکافاتو خبری مه کوه! خبری د مجازاتو کوه! زړه می څه ته راسپړی ؟ دامی د ماموریت لسم کال دي د اتم او نهم بسته لوړ نه شوم ښځه می هم په وړکتون کې ښوونکی ده ښه دی دواړه معاش اخلو لویه خیلخانه راپه غاړه ده او نرخونه هم خورا ډیر لوړ دي ګذاره مو ډیره سخته ده .
پنډ: عجیبه ده دا څنګه !؟ خلک په کلونو کې خانان شول په تا څه ټکه رالویدلی ده په کوچنیوالی کې خوله ماهم تیزوی بډی مډی نه اخلی که څنګه؟

نری :
کاشکی د هغه کوچنیوالی چالاکی راپاتی وای . او په صداقت خو هیڅ نه یودیږی .
پنډ:
نو څنګه زړه دي ونه کړ که څنګه ؟
وږمه :
او چی څنګه یی زړه وکړ دیوه ډبلی سګرټ درشوت په بدل کې دوه کاله زندان تیر کړ .
پنډ :
محترمی دی په کوچنیوالی کې هم په ځینو کارونو کې همداسی بی زړه وه ملامت نه دی . دا کار لوی زړه او پوره هوښیاری غواړي .
نری :
یره په دی هنر کې درته تسلیم یم اشنا ښه اوس د ځان په باره کې خبری وکړه ته څنګه ؟ د څیری خو دي معلومیږی چی کوم لوی مدیر یی که څنګه !؟
پنډ :
نه ګرانه څو زینی جګ وخیژه .
نری :
یعنی دا چی ریس یاست ؟
پنډ :
نه
نری :
څنګه لوی ریس یاست ؟
پنډ :
ما خو درته وویل چی څوزینی جګ وخیژه نه یوه او دوه .
نری : یعنی معین یاست .
پنډ : بلی .
نری ( لومړی څه موسکی خو ډیره ژر جدي بڼه نیسي ځان سره راټولوي په ملا ګروپ شي ټيټ او لاپسی ټیټیږي دده په لاس شیان پع ځمکه لویږي خواره واره شي ماندینه یی د حیرانتیا تر وره ده ،نری په دی شیبه کې قهر زوی ته وایی :
ـــــ احمقه ! تڼۍ وتړه تیارسۍ شه خلک د لویانوپه وړاندی داسی دریږی؟ لږ وروسته پنډ ته مخ وروګرځوي ) ډیر خوشحاله شوم جلالتمابه ! دا زما دپاره دډیر ویاړ ځای دی چی زما داسی دیو لوی استعداد څښتن دوست می دومره لوی مقام تهرسیدلی دی،وږمی مبارک دي شه ! ستا میړه په دی سویه دوستان هم لری خیر دی که دی نن زمانی هیر دی دده په ځای خدای په دوستانو لوریدلی دی . ښه شو خدای زمونږ توبه هم قبوله کړه ! صاحبه ! او اوس زمانه همداسی ده چی په جګه زینه کی څوک لاس درنه کړی بام ته اوس ختل ډیر ګران شوی دي . صاحبه! ویلی شم زما د وړکتوب دوست وی اویو نا څاپه د معین چوکۍ ته لوړ شوی صاحبه ! خی ... خی ... خی ... صاحبه !
پنډ:
( په تریو تندی) اخر بس کړه ! دا څه تعارفات دي . دغه ډول لهجه څه په کار ده زه او ته خو د وړکتوب دوستان یوو بیا زما او ستا په منځ کې دغی مقام پرستی ته څه ضرورت دی ؟
نری :
مهربانه شئ! جلالتمابه! تاسی څه خبری کوئ! ستاسی د پاملرنی له پاره عرض کوم تاسی اوس زمونږ له پاره دژوندانه د اوبو مثال لری .
جلالتمابه! تاسی خو وینئ زما څه حال او روزګار دی آخر زه هم څه حق لرم که نه ؟
جلالتمابه مهربانه شۍ ! که په زینه کې بام ته لاس رانه کړۍ ښایی راکنډه شم هیله کوم له مونږه خپله لوریینه ونه سپموئ په مونږ پام وساتۍ اوس زمانه همداسی ده هو مربی باید مربا ولري .
پند:
زه دا ټولی خبری منم خو ته کله په زینه دختلوزړه لری هسی نه چی ما هم درسره راکنډه کړی بام ته ختل اوس ساده کار نه دی لوی زړه او هنر غواړي .
په همدی شیبه کې یو تن راننوځی :
ـــ معین صاحب د پاریس الوتکه راورسیده ځان چمتوکړئ .
پند:
ښه دخدای په امان دوسته !
نری :
(دواړه لاسونه په سینه کړوپیږي ) دخدای په امان چی هیر دي نه شم جلالتمابه .
وږمه :
ورشه اشرفه ! وګوره چی د مزار پرواز څنګه شو ؟
( اشرف وځی او ژربیرته راننوځي )
ـــ ابا د مزار پرواز دی
نری :
ځئ چی ځو دا به موتقدیروي که په ډیرودرسونه کیدای خووالله چی اوس دپاچاهی په تخت ناست وای .




پـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاي

0 Comments:

Post a Comment

<< Home